Het verhaal achter een plaatje..

Wat zie je als je dit plaatje ziet? Woorden als: wow, wat gaaf, en jaloers, komen in je op Ik bedoel het is hier 27 graden of warmer. We zien de meest gave dingen. En je hebt hier zon, zee en strand. Maar wat er eigenlijk gebeurt krijg je niet mee. Lijkt me goed om te delen.

Deze dag werden we met een kater wakker. Een kater nadat we de dag ervoor gewoon k.. nieuws hadden gekregen. Slapen ging tot die nacht goed, maar vannacht hadden we gewoon but geslapen. En slaap is voor mij wel een dingetje. Eigenlijk wil je die dag achter een schermpje in bed doorbrengen. Maar we slepen ons uit bed, gaan hardlopen, om vervolgens met de kids naar ‘Boulders beach‘ en ‘Cape Point‘ te gaan.

Boulders Beach = pinguïns en Cape Point = Kaap de Goede Hoop = gewoon gaaf.

Na een uur rijden komen we aan bij Boulders Beach. Het waait hard, net geen storm dat niet. 40 knots krijgen we te horen. Omdat het tijd is om iedereen te voeren, bezetten we een restaurant. Iedereen is naar binnen gevlucht, dus wij zitten buiten. Een beetje storm doet ons niet wat. Ha!

Dan krijgt de man een berichtje. Een grote storing op het werk. Een storing waar zij zelf niks aan kunnen doen. Veroorzaakt door een toeleverancier. Hij haakt af. Ik probeer te doen alsof er niks aan de hand is. Na 30 min haakt de man weer aan. Hij doet hard zijn best. We betalen en gaan pinguïns bekijken. Ze zijn geweldig. We genieten even.

Dan door naar Cape Point. Een bijzonder mooie weg rijdt er naar toe. De kids maken ruzie in de auto over wie er foto’s mag maken. Ons lontje wordt korter. We zien borden met ‘watch out for crossing baboons en dan ‘echte’ baboons, met een baby’. Wow.

Dan crashed het internet. De man krijgt geen updates meer van het werk. Dapper hij is en zegt:’ ik kan toch heel weinig hier doen’. We lopen naar het zuidelijkste puntje van Zuid-Afrika. Met knorrige kinderen. Waarom gaan we niet met de ‘Funicular’. ‘Moeten we dat heeeeele stuk lopen’. ‘Dit is geen avontuur’, zegt de dochter. Op een echt avontuur zie je veel meer. Ik leg uit dat dit heel bijzonder is. En probeer heel hard haar te overtuigen om te genieten. Maar ik herken mezelf op die leeftijd. En dan zit ze nog niet in de pubertijd. We drinken nog wat en rijden dan naar huis. Nog steeds geen internet, dus we rijden op gevoel en borden naar huis.

We zijn thuis. De winkels zijn dicht. We hebben amper eten in huis, dus we worden creatief. Worstjes met meloen it is. De storing is nog niet opgelost. Thuis hebben we internet. Dus de man gaat in actiemodus. Tot diep in de nacht. Ik doe leuk mee. Probeer zoveel mogelijk er te zijn en te helpen. Om 1.16 krijgen we het ‘ok’ signaal. We slapen tot 4h. We werken  en slapen nog wat. Vanaf 8h zijn we weer ik werkmodus. Wow, wat een geweldige collega’s. Dit is wel heel bijzonder. Wat is het mooi – dat ondanks de meest rottige situatie- om te zien hoe men er is. Gewoon geweldig. Geen woorden voor. Tot 15h die dag wordt er nog gewerkt.

Dan naar het strand. Big Bay. Ons strand. En dan besef ik me. Het is 27 graden, ik lig op het strand en mijn kids zwemmen in de zee. Ik knijp mezelf.

Waarom het soms anders loopt….

Drie maanden hadden we bedacht. Dik drie weken wordt het. Iemand die ons heel dierbaar is, is flink ziek. Een operatie is nodig. En gauw. Dus gaan we binnenkort naar huis. De kids zouden vanaf gisteren naar de internationale school gaan. Dat gaat dus niet door. Ze krijgen nu les thuis. Les van ‘moi’.  Van school hebben ze een bak werk meegekregen. Wat de oudste gelijk als ‘huiswerk’ heeft bestempeld. Ik maak drie accounts op Squla aan. Deze krijgt van de oudste twee een duimpje omhoog. Ze kunnen vreemde talen leren en oefenen voor de CITO. 

Hoe ziet onze dagindeling er nu uit?

  • 6h: Wake-up! (de zon is hier vroeg wakker)
  • 6.30: De man gaat naar het werk
  • 6.30-7h: kids wakker
  • 7h-7.30: hardlopen oudste twee. Kunnen we gym van het to do lijstje halen.
  • 8-12h: 4 blokken van 45 min les, 10 min pauze.
  • 12-13h: Lunch!
  • 13h-14.30: vrije keuze. Juul wil bijvoorbeeld leren programmeren en Robin is een verhaal aan het schrijven. Eise is 5 en huppelt wat rond.
  • 14.30-15h: De man komt thuis
  • 15h-18h: Baywatch time

Gaat het altijd perfect. Verre van. De jongste telg wordt ‘zo moe van leren’. Valt het mee? Ontzettend! Ik vind het stiekem leuk om te zien hoe ze leren. Ik heb geen flauw idee of we genoeg doen, maar we doen ons stikkende best. We proberen verder zoveel mogelijk te genieten van de resterende tijd.

 

Drive on the left. Why?

Iets waar ik een bloedhekel aan heb. Links rijden. Ik heb het nu een paar keer gedaan en kan het het nu met zekerheid zeggen. De eerste keer waren we voor een prachtige bruiloft in the UK. Ik zou de eerste avond terugrijden -het duurde idd twee dagen- zodat het eerlijk verdeeld was. Het was donker, het regende en het stuur zat wel aan de goede kant. Maar iedereen reed verkeerd. Ik was bloednerveus. Ik had ook nog passagiers bij me, om het nog ingewikkelder te maken. De gasten van de bruiloft verlieten de pub. Zo ook een stel die allebei bijzonder goed gekleed waren. Vooral zij. Ik meende iets van Chanel te horen die avond. Ik zag een mega grote plas met water. Waar zij langs liepen, maar waar ik doorheen moest. Ik durfde niet uit te wijken. Je kunt het resultaat voorstellen. True story. Ik heb getuigen. Ik ging ervan uit dat ze voor dag 2 een andere outfit hadden meegenomen. Gewoon voor mijn eigen gemoedsrust (en dat ze mij met bril niet herkennen).

Maandag 8 januari 2018 kwamen we rond 23h (lokale tijd) aan op de airport hier in Kaapstad. We moesten alleen nog de auto ophalen. Dit duurde even. In mijn gedachten een eeuwigheid, maar dat kwam vooral omdat de kids hun lampje uit hadden. De husband krijgt de sleutels. Hij stapt in. Moet ik rijden denk ik nog. En dan zie ik dat het stuur aan de ‘verkeerde kant’ zit. Ik zal je de woorden besparen die op dat moment in mijn hoofd opkwamen. Na twee dagen in de ontkenningsfase te hebben gezeten. Zeg ik vol vertrouwen:’Ik rij wel’.

Rotondes. Ze zijn hier dol op rotondes. Links de rotonde oprijden is gewoon stom. Ik probeer rustig te blijven, maar vergeet van schrik te schakelen. Ik foeter tegen te de husband: ‘waarom hebben we geen automaat gehuurd’. ‘Ik schakel wel voor je’, zegt hij lief. Het eerste ritje duurde nog geen tien minuten, maar oh wat was ik trots op mezelf. Hij mocht gewoon terug rijden. Of deed ik dat, dat weet ik niet meer. De volgende dagen rijd ik af en toe. Tot gisteren. De man had site-surf les. Dat duurde wat langer dan gedacht. En de houdbaarheidsdatum van de kids was na een uur al verstreken. Ik had twee opties: nog 3h wachten totdat de man klaar was en drie kids in de tussentijd vermaken. Ik kwam niet verder dan eten en shoppen (het strand hadden ze intussen uitgespeeld). Of 1h en 10 min zelf met drie kids naar huis rijden. De man had een lift geregeld. Ik koos voor optie twee.

De dochter was mijn bijrijder en verantwoordelijk voor google-maps (ik zeg daar natuurlijk niet bij dat 90 km gewoon rechtdoor was). De boys achterin. Duidelijke afspraken en 1h en 10 min kwamen we door met het spelletje: ik zie, ik zie wat jij niet ziet. En na 30 min kreeg ik er lol in. Bovendien zijn ze hier super vriendelijk op de weg.  Inhalen gebeurt hier op een bijzondere manier. Je gaat op de voetganger/fietspad rijden en dan kan de achterligger je inhalen.

19.45 was ik thuis. Boy wat was ik trots op mezelf. Links rijden. Nog steeds niet mijn hobby, maar ik kan het nu wel.

 

Waarom ik in Kaapstad mijn winterslaap houd.

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik doe het goed op de zon. Ik vind sneeuw leuk, maar de ski-vakantie kan me gestolen worden (oh!). Tot groot verdriet van de husband. Ik heb twee ski-vakanties het echt oprecht geprobeerd.  Ik sta met trillende beentjes bovenaan de pistes. En als je een keer met een banaan van de berg wordt gesleept -ivm een gebroken scheenbeen waar je pas twee weken later achter komt- is de pret gauw over. De husband mag zo vaak als hij wil snowboarden, alleen niet met mij. Ik ben alleen geschikt voor de Après-ski. Ik ga wel met de dochter -die net als ik  bijzonder veel hoogtevrees heeft- naar de zon.

En zon is er genoeg in Kaapstad. Maar de zee, de zee wint het hier echt. De kids zijn dol op de zee. Is deze koud? Ja. Maar daar hebben ze een briljante oplossing voor en dat noemen ze wetsuits. Het aantrekken van deze dingen is een dingetje. Je hebt minstens drie man nodig om 1 pak aan te krijgen plus een plastic tas. Een plastic tas? Ja die doe je dan om je voet. Vervolgens doe je daar het pak omheen en tadaaa. De rest moet peanuts zijn. Misschien moeten we nog wat vaker oefenen. Denk ik.

Bijkomend voordeel is wel dat ze dan niet levend verbrand worden. Op deze manier kunnen ze uren -tenzij ik er klaar mee ben- in de zee boarden.

Het strand is super mooi. Totdat je weg moet. Het zand zit en schuurt overal. De auto die vervolgens eronder zit. Je bedenkt dat ivm de drought, je eigenlijk niet teveel wil wassen en douchen. Dus zitten we op 1 handdoek of een matje met z’n allen. Eigenlijk best knus. De andere handdoek blijft vrij van het zand en is alleen nodig voor het afdrogen. Afdeppen is een beter woord. De wind fungeert als een soort föhn.

Het eten. Je kunt hier werkelijk overal geweldig eten. Dat wij de eerste dagen gekookt hebben, vindt men eigenlijk raar. Het nut is er nog niet van ingezien volgens de locals.

En wijn. punt. Ik denk dat ik het hier bij laat.

Ik zal niet teveel foto’s delen, want zoals de buurman zegt. Dat is cyberbullying.

Waarom je in Kaapstad moet overwinteren? Easy: Zon, zee, strand (een beetje), eten en wijn.

p.s. mijn oudste telg heeft een vlog gemaakt (een house tour :))

Run!

Ik heb een aantal goed ideeën. Voornemens wil ik het niet noemen, want daar doe ik niet aan. Ik heb bijvoorbeeld bedacht dat ik weer ga hardlopen. Niet omdat ik er zo goed in ben. Maar omdat ik daarna een leuker mens ben. Vooral voor mijn omgeving.

De eerste twee dagen moest ik acclimatiseren. Ik hoef niet te wennen aan de zon. Dat ging wonder boven wonder verrassend snel :). Wel moest ik wennen aan de wijze waarop het huis beveiligd is. Alcatraz is er niks bij. Na een tijdje zie je het niet meer, of ben je er in ieder geval aan gewend.

Dag 3 was de dag. De dag dat ik weer rennen mag. Ik werd om 6.05 wakker. Verder slapen was geen optie. Dus hardloopkleding aan en gaan. Veel mensen lopen hier (hard) langs de autoweg. Vond ik een beetje ‘tricky’. Ze rijden hier links weet je wel. Na 5 min vind ik een wandelpad dat bezet werd door ’65 plus’ mensjes die hun hond uitlaten.  Deze mensjes zijn bijzonder vriendelijk. Na 36 keer ‘Morning’ te hebben gezegd, kom ik een mede- ik moet rennen want daar wordt ik leuker van-slachtoffer tegen.  In een prachtige paarse running outfit. Ze loopt naar me toe en vraagt:’Do you blog or use insta?’  Van schrik antwoord ik: ‘No’

Zij:’Can I take a picture of our feet? This is my 7th day! I just want to take a picture of our shoes!

Nog steeds verbaasd: ‘ Yes, Sure’

Mijn schoenen zwerven dus ergens op Instagram. Ik zoek me een ongeluk. Dus als je ergens twee paar schoenen ziet, met daarbij een paar zwarte adidas schoenen (boost), let me know.

Moraal van het verhaal. Mensen hier zijn super vriendelijk. Oprecht aardig. Ik moet er nog even aan wennen.

 

 

 

Twaalf uur vliegen

10.15 vliegen vanaf Schiphol. Drie uur van tevoren aanwezig zijn. 5.15 meldt de schiphol taxi zich. Strakke planning. Kan niet fout gaan.

Om 1h hoor ik gestommel op de kamer van de oudste. Ik loop naar zijn kamer. Wrijf in mijn ogen. Zie ik het goed? Loopt hij hard? ‘Ik kan niet slapen en zo wordt mijn lichaam moe!’ Antwoordt hij. Er kwamen niet pedagogisch verantwoorde woorden uit mijn mond. De husband neemt het over.

Om 1.30 wordt de dochter wakker. Kruipt bij ons in bed.

3h: de jongste glipt er ook bij.

Om 4.15 gaat de wekker. Uitgeslapen is een groot woord.

In de taxi wordt nog een klein beetje geslapen.

7.17 Schiphol

Bagage drop off. Geboorteaktes hebben jullie die? Husband antwoordt: ‘die hebben we digitaal.’ Wordt kriegel. Nee die heb ik gewoon bij me. Net als alle andere verplichte documenten. Ik geef de aktes. Nu alleen nog door de douane. Niet mijn favoriete onderdeel. Al helemaal niet met kids. De oudste mag zijn tas openmaken. Er zitten zoveel kabels in. Dat de meneer achter de balie met grote ogen hem aankijkt. ‘Dit is de oplader van mijn iPad. Dit is de oplader van de switch…. ‘ en zo ging hij nog wel even door.

Twaalf uur vliegen. Het viel me echt super mee. Echt serieus. Genoeg films voor de kids. Catering was top. Thnx for flying with KLM. Toen begon de nazorg. Zouden ze iets voor moeten verzinnen.

We hadden namelijk iets vertraging. We kwamen laat op de AirPort. Toen was het op. Het luisterknopje was op alle versies stuk. Iedereen was toch een beetje moe en het wachten voor de douane en bij de autoverhuur duurde lang. ‘We hebben het gered.’ Denk ik. ‘We hebben het gered en ze deden het super’.

Kersttruien

Zaterdag. Een weekend waar we eindelijk niks hoeven. Iedereen loopt in zijn pyama. We drinken koffie in ons bed. De dochter knutselt. De oudste zit in zijn eigen wereld. En de jongste huppelt een beetje rond. Ik loop de trap af. En aanschouw onze woonkamer. De chaos valt mee. 30 min opruimtijd schat ik in.

De dochter heeft een briljant idee. We gaan kersttruien kopen. De jongste wil mee. Met de bus. Mazzel wij hebben, want de bus komt er gelijk aan. Ik weet niet hoe ze het doen, maar meerdere knuffels zijn mee gesmokkeld. Iedereen in de bus weet na 10 seconden dat wij er zijn. ‘Mag ik op het knopje drukken?’ en we stappen uit.

We lopen in de Folkinge. De jongste is naar eigen zeggen: ‘moe!’ ‘Waar is de speelgoedwinkel?’ Ik: ‘We gaan niet naar de speelgoedwinkel’ ‘We gaan naar de markt en kersttruien halen’. Hij kijkt me aan alsof ik van Mars kom. Iets zegt me dat hij iets anders in zijn hoofd heeft.

5 min later
‘Mijn voeten zijn stuk’

7 min later
Ligt plat in de winkel voor de uitgang en zegt: ‘ik ga slapen’

10 min later
We lopen naar de bushalte. Wil mijn 0v-kaart pakken. Weg. K..

20 min later
Loopt naar de volgende bushalte. Belt de wederhelft. Wederhelft komt ons redden. We drinken chocomel tot hij komt. In onze kersttruien. Dat wel.