Zwemles hacks

Zwemles. Telg 3 zit op zwemles en Telg 1 vond het leuk om mee te doen. Dit kan weer een aantal maanden duren. Aangezien we ervaring hebben, weet ik hoe je deze marteling kan optimaliseren. Het begint met de voorbereiding.

  1. Zwemkleren thuis alvast aantrekken.  Dat scheelt een keer omkleden.
  2. Leg een warme deken in de auto (kom ik zo op terug)
  3. Zorg voor eten in de auto (voor de terugweg)
  4. Neem grote handdoeken in een grote shopper mee (en dan ook super groot). Zodat je ze in 1 keer kan inwikkelen en afdrogen. Ik neem ze ook wel eens als een pinguïn mee in de auto.
  5. Trek zelf slippers aan. Ik ben het een keer vergeten. Daar stond ik dan, met een panty zonder schoenen = geen succes.
  6. Kids ook slippers aan (iig geen schoenen met veters). Na het douchen is alles vochtig en als ze dan nog hun sokken en  schoenen aan moeten doen is niet ok. Ook niet in de winter.
  7. Neem shampoo mee. Dat scheelt weer een keer haren wassen deze week.
  8. Plan -als het kan- de zwemles aan het einde van de middag of begin van de avond. Neem pyama’s of onesie mee. Na het douchen gelijk de pyama/onesie aan.
  9. In de auto kunnen ze onder de deken even wat eten, waardoor het suikergehalte weer wat stijgt. Ik heb standaard knijpfruit of yoghurt in de auto liggen. Dat kruimelt niet. Kids blij = jij blij.
  10. Ga na de zwemles niet uitgebreid lopen koken. Kids zijn moe, jij bent moe, dat is geen goede combi. Frietjes, tosti of poffertjes zijn prima.

Dus hack die zwemles!

Allenig

Ik kan briljant goed alleen zijn. Hoog op mijn verlanglijstje stond dan ook een trip naar Schier. In mijn mijn eentje. Zonder husband,  zonder kids en zelfs zonder mijn vriendinnen. Weken en maanden gingen voorbij. Elke keer was er wel iets, of bedacht ik een excuus waarom het niet handig was. In mijn achterhoofd hoorde ik de verschillende mensen denken. Mensen vinden dat namelijk over het algemeen ‘raar’. Raar dat je in je eentje weggaat. Raar dat je alleen aan een tafel zit om te lunchen. Raar dat je alleen op de boot zit.
Dit keer had ik mazzel. De boot was zo druk dat ik niet opviel. Mega veel scholieren gingen op kamp en bezetten de boot. Je ziet meisjes die nog niet goed weten wat ze met hun lichaam aan moeten. Het liefst wil je tegen ze zeggen. Het komt allemaal goed. Wees lief voor je lichaam. Wacht niet net zoals ik 15 jaar voordat je je lichaam een keer accepteert.
Dit keer ging ik niet op de fiets, maar wilde ik via mijn favoriete route wandelen, naar mijn favoriete plekje op het strand.  Koptelefoon op, Audible aan en kom maar door met die boeken.
Het was dit keer warm. 28 graden and rising. Na een uur was ik op locatie en zat ik alleen op het strand.  Alleen met mijn gedachten en er viel een rust over me heen. Ik kon accepteren dat ik niet alles kan fixen, dat ik fouten maak (veel) en dat ik niet alles kan repareren. Dat het niet erg is om te vragen om hulp. Want, boy, wat vind ik dat moeilijk. Ik vind het lastig om volledig mezelf te zijn. Zonder maskers. Mijn eigen ik.
Na een uur over het strand te hebben gewandeld. De verschillende bejaarde mensen zonder kleren in de zee te hebben gezien. Ging ik weer terug naar de boot.
De boot terug was rustig. Eigenlijk heb ik het liefst dat de boot ook leeg. Geen mensen om me heen.
En dan kom ik thuis. Drie kindjes om mijn nek. Mijn husband die me gedag kust. Ik heb weer energie om hier te zijn. Dit heb ik nodig.
WAT IK ERVAN HEB GELEERD?
Dat ik om mezelf weer op te laden, echt alleen moet zijn.
Dat het niet erg is om alleen te zijn.
Dat ik me daar niet voor hoef te schamen.
Dat ik dat moet omarmen.
Dat de rest van de wereld dat raar mag vinden.
Als ik het maar begrijp.
Liefs,

Series junkie

The husband en ik kijken veel series. Hoeveel,  nou gewoon veel, heel veel. Wanneer we dat doen. Zodra de kids op bed liggen. Dan gaat de TV op externe bron en dan kijken we tot een uur of 23h. Je zou goede gesprekken met elkaar kunnen voeren, maar dit is ons momentje. Vletter-therapie. Niks zeggen, thee erbij, tegen elkaar aan liggen en af en toe in discussie over het plot. We hebben zoveel series gekeken, dat veel ons niet meer verrast. Vaak weten we al, wat er gezegd gaat worden. We worden kritisch.

Er zitten nog een aantal pareltjes bij. Wij zijn super fan van Supernatural. Voor de Gilmore Girls fans onder ons. Dean zit er in, maar dan heet hij Sam en zijn broer heet Dean, snap je het nog? Dat je het even weet.  Seizoen 13 is net begonnen. Dus mocht je nog niet bij zijn en je hebt een weekend niks te doen, dan hierbij de tip van de week:

We hebben nog een afwijking en dat is Star Trek……….

Ik geef je even tijd om dit te verwerken. Ik weet het, maar je kunt me ervoor wakker maken. Netflix heeft het op zich genomen om het gedachtegoed van Gene Roddenberry in een nieuw jasje te steken. Script, verhaallijn,  special effects en de karakters zijn top. Zie ook de trailer.

Mindhunters op Netflix. Het moest even op gang komen, maar ook hier werd ik verrast. De acteurs zijn goed. Anna Torv (van Fringe, 5 seizoenen) doet haar best om een ander karakter neer te zetten. Maar soms zie ik ‘Olivia-achtige’ trekjes in haar acteerwerk doorschemeren.

Geen spoiler-alert, maar het einde is on- Amerikaans. Het laat je met een r(n)aar gevoel achter. Alsof ik iets gemist heb. Ik ben benieuwd naar seizoen 2.

Dus hierbij drie tips van een series-junkie. Doe er wat mee, of niet. Ik heb het in ieder geval uit mijn systeem :).

Spitsuur

7. 45

Beneden is de husband naarstig op zoek naar een witte badge met lanyard. Ik zie alleen een ontplofte keuken. En denk. Ik heb nog tien minuten om de kids in de auto te krijgen, tandengepoetst en al.

7.53

De husband vertrekt.

7.55

Staan mannetjes in ons huis.

Koffie? Roep ik? Ja graag. Ik kan dit, denk ik. Ik kan dit. De mannetjes vertrekken naar boven. Ik stuur de kids naar de auto. Telg 3, wil zijn jas niet aan. Dit moment heb ik twee weken geleden ook gehad en ik heb geen zin in een preek van de juf. Die vond dat ik telg 3 niet zonder jas naar school mocht laten gaan. Ik vond van wel. Anders leert hij het nooit. Maar vanochtend ben ik gewoon even zijn butler. Dus pakt zijn jas. En roep tegen de buurvrouw dat ik heel zen ben. Telg 1 vindt het een goed idee om met mijn sleutels te spelen, waardoor de linker achterdeur niet meer open gaat. Ik tel weer tot 10. Telg 3 krijgt zijn gordel niet om. Stapt uit en sta weer voor een dichte deur. Loopt om en hang over telg 2 heen om telg 3 vast te maken. Het zweet staat op mijn rug. Nu nog naar school. Natuurlijk moeten we twee keer voor de spoorwegovergang wachten. Om 8.25 sta ik voor school. Vestiging 1 dan. Ik stuur telg 2 en 3 vast naar vestiging 2. ‘Ik kom zo nog zwaaien!’ Ik geef het kleinste mannetje een dikke knuffel. Ik zeg nog tegen de juf dat hij geen koorts meer heeft, maar niet heel fit is. Juf is geweldig en zegt: volgens mij gaat jouw knuffel je vandaag helpen. Knuffel moet normaal gesproken in de tas blijven. Ik kijk haar dankbaar aan. Ik loop naar vestiging twee. Ik zie de dochter. Wat doet zij hier, denk ik nog. “Mama, we kunnen niet oversteken!’ ‘Wat?’ En ja hoor. De weg is opengebroken. ‘Waar is J?’ vraag ik nog. ‘Die is naar de klas van E.’, zegt R. Ik zie hem naar boven rennen. Ik loop weer om, want blijkbaar vinden ze het een goed idee om een hekwerk neer te zetten, zodat je niet binnendoor kan. Ik pak hem vast. ‘Mam ze hebben het zebrapad weggehaald!’. Ik zie het. Ik help je wel. Via het fietspad steken we over. Met gevaar voor eigen leven. Het is nu 8.48. Ze zijn te laat, veel. Ik geef ze een grote knuffel. Nu kan het nog. Als ze ouder worden, dan willen ze dat niet meer.  Spitsuur. Ik ga het vast missen.

Stil

Het is alweer bijna herfstvakantie. En ik dacht terug aan de zomervakantie. Het moment dat we ons koninkrijk moesten delen met 40 andere kleine tentjes aan het einde van het veldje. Een kleine invasie van Franse pubers. Daar gaat onze vakantie, dacht ik. Ik dacht aan het geluidsoverlast die het met zich zou brengen. Het gegil van de meiden. Het geouwehoer van de jongens. Hangen bij de wc. Je kent het wel. Ik dacht aan mijn eigen pubertijd.

Een hele tijd niks. Geen geluid. Geen overlast. Niks. Wel zagen we de jongens om 7h ’s ochtends met hun telefoon voor de tent zitten. De meiden aan de overkant. Nogmaals geen piep!

Het was fijn voor ons, maar ik dacht: is dit ok? Moeten pubers niet gewoon geluidsoverlast produceren?

Fast forward:

Dit weekend. Ik keek naar de kamers van de jongens. Redelijk opgeruimd en geordend. De mannen zaten stil achter een schermpje. Ik keek naar de kamer van de dochter. Die had twee vriendinnen over de vloer. Ik vreesde voor het resultaat. Ik hoorde het gegil. Ik hoorde dingen vallen, deuren die open en dicht werden geslagen. Het geren naar buiten en weer naar binnen. De 36 outfits die ze aan- en uittrekken.

Ik dacht: Waarom kan ze niet gewoon stil zijn.

Flashback Zomervakantie:

Mijn dochter zou zo niet worden. Ik hoop in ieder geval dat later 1 telg voor geluidsoverlast zorgt. Ik ben nog bezig met de andere twee. Die hebben het ook in zich. Ik weet het zeker.

Als je loslaat heb je twee handen vrij!

Ken je deze quote van Loesje? Boy, wat heb ik er soms een hekel aan. Ik wilde dat ik het beter kon. De husband kan het briljant. Ik ken de tools, ik weet hoe het moet. Toch, toch schiet ik weer in mijn oude patronen. Zo was ik een paar dagen weg zonder kids, zonder man, maar met een vriendin. De husband moest ook weg. En dan gaat de regelmodus aan. Oppas regelen. Zorgen dat de oppas weet hoe laat en waar de kids moet ophalen. Aangezien we twee vestigingen hebben en de kids nog wel eens de blauwe muur (Pick-Up Point) en de rose bank (Pick Up Point 2) door elkaar halen. Ik maak overal foto’s van en stuur deze door. Ik denk. Het is misschien handiger als ze met de bus naar huis gaan met dit weer.

Bericht 1: ‘Hoi hoi. Ben ik weer. Je kunt het beste met de bus naar huis met de kids….. ‘

Bericht 2: foto van de rose bank.

Bericht 3: ‘Daar zitten ze te wachten. Ze brengen je wel naar de andere vestiging.’

Bericht 4: ‘Je kunt hier opstappen op de bus.’ google maps locatie

Bericht 5: lijn 3 of 4

Bericht 6: ‘en anders moet je maar bellen.’

En zo gaat het nog wel even door. Oh. k.. Helemaal vergeten. De oudste telg is vrijdag om 15h vrij.  Berichtje naar de buuf: ‘Mag Julian met jullie mee terug fietsen’.  Hockey slaan we maar even over. Misschien red ik het nog net om hem op te halen van de judo. Berichtje naar andere buuf: ‘Heeft de husband al iets geregeld voor judo?’.  Antwoord: Nee, maar…  En zo gaat het weer verder. Totdat we tot de conclusie kwamen dat we op de ‘zorg dag’ van de mannen dingen voor hen aan het organiseren waren. Bericht buuf: ‘Waarom regelen wij dit trouwens? Goede vraag.

Full stop..

Als je loslaat heb je twee handen vrij. Daarvoor moet ik ze eerst op mijn rug binden. Misschien helpt dat.

Braving the f… Wilderness

Het nieuwe boek van Brené Brown is uit. Ik heb hem gelezen. Ik heb het boek via Audible geluisterd. Het bleef knagen. Mijn ‘aha momenten’ bleven uit. Ik keek het onderstaand filmpje. En ondanks dat het een goed filmpje is, kon ik het niet goed samenvatten.

Het is geen dik boek, dus ik las het nog een keer. En nog een keer. Ik zag het niet. Het zijn mooie verhalen. Het zijn losse verhalen. Welke specifieke boodschap wil ze overbrengen? Ik leg het boek weg.

Gisteren had ik een momentje. Dat ik de wereld even stom vond. Ik keek de husband aan en zei: ‘Ik heb een bloed hekel aan kliekjes’. En dan bedoel ik niet de kliekjes die je kan opeten. Die vind ik tof. Ik kan daar een week op teren. Nee ik bedoel de hechte groep waarvan de leden elkaar bevoordelen. 

Ik ging niet akkoord met het gedrag van dat kliekje. Veel mensjes om mij heen vinden dat ik me niet druk moet maken. Maar ik kan er niks aan doen. Ik word recalcitrant. Ik kom in actie. Ik zorg dat de waarheid boven tafel komt. Op dat moment moest ik denken aan de quote van Maya Angelou. En hiermee eindigt Brené Brown:

“You are only free when your realize you belong no place -you belong every place- no place at all. The price is high. The reward is great.”

BB: ‘ I’ll leave you with this. There will be times when standing alone feels too hard, too scary. and we’ll doubt our ability to make our way through the uncertainty. Someone, somewhere, will say, “Don’t do it. You don’t have what it takes to survive the wilderness” This is when you reach deep into your wild heart and remind yourself,

” I am the wilderness”

En ik snap het nu.